Әлидің бұл диптихы үздік жұмыстар қатарына кіреді.
Ауыл тақырыбының сюжетін дамытуға түрткі, -өмірдің кем дегенде кішкене бөлігін білу, естеліктер, қоршаған ортаны мұқият бақылау және визуалды есте сақтау. Суретші көбінесе жаңа, типтік жағдайда, оқиғаны, кейіпкерді жасайды. «Ошақ басында» жұмысы ауыл аналарына арналған. Қарапайым ауыл көрінісі. Ошақ басында шүйіркелескен жас келіншектер. Ауылдың экзотикалық көрінісі ауылда өскендер үшін өте таныс. Бұл шығармада сенімді және эмоционалды түрде жалпыға ортақ нәрсені білдірген. Ауыл көрінісін білетіндер табиғаттан алынған шындықтың шынайы көрінісі ретінде қабылдайды. Ауыл – түсінгенге сұлулыққа толы, ерекше қасиетке толы болған сиқырлы дүние. Суретші жер бетіндегі сұлулық пен шынайылыққа тамсанудан жалықпайды, сондықтан да, оның көркем туындыларында жеңілдік пен салмақ, тығыздық пен айқындық, көп бояулық пен олардың үндестігі, нақтылық сынды бейнелеу өнеріндегі жоғарғы қасиеттерді пайдалана отырып, кенеп бетінде ғажайып дүниені барлық сұлулығымен қайта оятады.
Екінші жұмыс «Дастархан басында» 2 (диптих) - деп аталған. Онда ауыл ағалары мен ақсақалдар шұбат ішіп әңгіме айтып отырған бейнелері бейнеленген. Артқы планда боталы інгенді сауып, шелекпен келе жатқан қыз бала бейнеленген. Соңғы планда тоқал там үстіндегі бала бейнеленген. Суретші кенепте өзінің сезімі мен қабылдауын емес, әлем туралы идеяларын жеткізеді. Балалық шақтың сағынышы болар десек те, есте сақтаудың көмегімен сезімдер мен қабылдауларды тікелей көркем бейнеге түсірген. Бұл қазірдің өзінде фактілер жиынтығының белгілі бір жалпылауы. Ал мұндағы жалпылаушы күш абстрактылы ой емес, адамның осы фактілерге қатынасын басшылыққа алатын қиялы мен көркем бейнеленуі. Есте сақтау арқылы туған идеяны жетіспейтін бөлшектермен толықтыруға немесе бір-бірінен бөлек әсерлерді бір тұтас бейнеге жинауға көмектеседі. Ауылда өскендердің бәрі білетін, оқиғалардың жалпылама бейнелері жасалған. Осының өзінде Әлидің көркем ойлана алатын тамаша қабілет жатыр. Өмір тәжірибесін мұндай эмоционалды болуы көргені көп, түйгенін түсініп, оның образдарын жасаған. Әрбір образ көрермен санасында тудыруға қабілетті ой толғауларды, ойларды, идеялық серпілістерді қамтиды.
Менің сүйікті тақырыптарымның бірі – ауыл. Міне, бала кезінен таныс күнделікті өмірдің қарапайым көріністері: таңертең ерте немесе кешке қарай әйелдер ошақтың айналасында жұмыс істейді. Ал мағынасы терең дейтін шығармалар «Ауыл» диптихінде болғандай, «Ошақ қасында» сол жақ бөлігінде әр түрлі жастағы тоғыз әйел кішкентай балаларымен бір ошақтың айналасында тұрып, отырады және жатады.
Соның бірі (алдыңғы қатарда) баланы емізу. Тағы біреуі қазанға еңкейіп тамақтан дәм татты. Міне, күлкілі деталь: денесіне ақ шүберекпен байланған сәби шалқасынан ұйықтап жатыр. Фигуралар кең негізі бар үшбұрыш түрінде жазылған және бұл әлемнің тұрақтылығын растайды.
«Жайылған дастарқан басында» оң жағы жайлаудан оралып, дастархан төңірегінде жерге қоныстанған ер-азаматтарға беріледі. Барлығының босаңсыған позалары бар. Олар демалуда. Алдыңғы қатарда сәбилі әйел. Ол көрерменге қарайды. Дастархан иесі болып, тостағанға қымыз, шай, сорпа құйып беру – оның қасиетті борышы.
Екі шығармада да ілеспелі астарлы детальдар бар: атқа мінген ұл, қамыт киген қыз, ботасы бар түйе, шелегі бар қыз және, әрине, ауылдың қыш үйі. Бұл қатаң түрде бейімделген әлемде бәрі әдеттегідей, әбігерсіз және заттардың дәстүрлі тәртібіне ауысады.
Осы орайда, оның ошақ басындағы әйелдер мен дастарқан басындағы ерлерді бейнелейтін әйгілі ауыл өмірінен көріністерін де атап өткен маңызды. Бұл көріністер оның балалық шақтан алған бейнелері мен естеліктерінің символына айналды. Аталған шығармалар автордың қазақ тұрмысын терең түсінетінін, сол өнері арқылы қазақ мәдениетінің рухы мен энергиясын жеткізуге деген ұмтылысын айқындайды.
